विचरो काक्रो

                                                            प्रकाश आचार्य

सुर्कोमा रोपेको काक्रो
प्रतिकुल वतावरणका बावजुद
विषादीको पटक पटक प्रयोग पश्चात 
निर्मूल पारेर झुसिले, खुम्रे र लाईकिरा
सहिद भए सयकडौं गुणकारी किरा 
बेर्ना विस्तारै हुर्केर बन्छ झाल ।  

बल्ल तल्ल एकटा चिचिलो देखिएको 
झुम्मिएका छन् परिवारजन 
लिएर हातमा चक्कु, खुर्पा, हँसिया र चुलेसीहरु 
मलाई ठाडो चिरा त्यसलाई तेर्सो चिरा
उस्लाई एक कुड्को कस्लाई गोलो चानो
कस्कसलाई सिर, पुच्छर, ठूलो, सानो भन्दै ।

को चोर भन्दै भेट्नु पट्टी काटेको चानो मुड्कीले हान्दा
छिमेकीको घरमा पुग्छ उछिट्ीएर 
हेर्दाहेर्दा काटेर फालियो पुच्छर भाग 
दाँत नभएका मेरा दमका रोगी बा 
गिद्रो भएपनि चाहिन्छ भन्छन्
साँदेर खान्छ रे भाईकान्छो 
गालेको खाने रे बुहारी 
आलुसंग मिसाएर खान्छे रे श्रीमती  
छोरी चीन पढेकी के जानेकी हो 
पकाएर पो खानि रे
छोरो भारत तिर पसेको 
रक्सीको चुस्कीलाई सलाद रे 
मैले त केही जाने पो
सादै टोक्न मन्छ । 

ओईलाएको विचरो काँक्रो 
परिवारको किचोलोले 
राख्दा राख्दै फतन्कै गल्ने पो हो कि ?
हेर्दा हेर्दैै बन साङ्गलोले खाने पो हो कि ? 

मेरो सेतो, पहेँलो र हरीयो मिश्रीत 
सर्लक्क परेको स्वादीलो काँक्रो
के फेद के टुप्पोे गोलो या लाम्चो
गिद्रो होस वा बोक्रो, खश्र्रो या मसिनो 
आमा चाहन्छिन बरावर बाड्न सन्तानलाई 
अव म पनि आमासंग सहमत भएँ 
अहँ
दिनु हुन्न कुनै बनसाङ्गलोलाई चिर्थोन 
दिनु हुन्न कसैलाई जथाभावी चिर्न ।